Hakkımda

Annemin yalancısıyım; tüm çocukluğum boyunca, en önemli sorum "bu ne?" değil, "neden?" olmuş! Bana sabırla cevaplar verdiğiniz için ve beni "ben" gibi yetiştirdiğiniz için teşekkürler... 

"Neden?" Sorgulamanın da öğrenmenin de başı bu! Sonu? Yok... Yıllar önce yaptıkları "Kardelen" yakıştırması ile bana güç katan can dostlarım ve beni ben gibi yetiştiren, kanatlarımdan yumuşacık tutan, uçma zamanım geldiğinde uçuran ve her kırılışında, her hatamda, her tökezlememde yanımda olan ailem; "Beni sizler yarattınız!" Siz, hepiniz, iyi ki varsınız. 

"Akıllı olacağına deli ol, dünya senin kahrını çeksin" demiştin bir gün annem, işte o gün sıradan olmayan ruhumun, sıradanlaşmış hayattan sıyrılmak istediğini anladığı ve yön değiştirmek istediği gün oldu. Farkında ve ataletsiz bir yaşam için bütün çabam. Ne değişime, ne de öğrenmeye olan ihtiyacım hiç bitmeyecek sanırım. 

Bu blog içimdeki benlerin duygusal yanı. İş hayatından uzaklamış, hayatla kavgalı, hayatla barışık, hayata aşık, hayata şaşkın, her şeye rağmen hayatın içindeki benin içinde çağlayan nehirlerin sesi. NAMASTE!

İstanbul, 2006
Yorum Gönder